Tajne szkolnictwo podczas II wojny światowej było walką nie tylko o wykwalifikowanych pracowników, którzy odbudują kraj, lecz przede wszystkim o człowieczeństwo.
Latem 1941 r. w niewielkim domu z ogrodem na warszawskiej Ochocie odbyło się spotkanie. Niespełna 21-letnia wówczas Wanda Leopold po latach wspominała je ze szczegółami: „Pośrodku stał duży stół, na podłodze pod ścianami piętrzyły się wszędzie książki. Profesor siedział przy stole w półmroku, w narzuconym na ramiona czarnym paletku. Przywitał się z nami, poprosił, żebyśmy usiedli, i słuchał naszych wywodów”. Tym profesorem był 50-letni Julian Krzyżanowski, historyk literatury polskiej, który przed wojną wykładał na uniwersytecie. Krzyżanowski wysłuchał najpierw opowieści młodych ludzi o tym, jak przez dwa lata uczyli się samodzielnie, by w końcu wyjawić, jak będzie wyglądała teraz ich edukacja jako studentów tajnej Polonistyki UW. „W ten sposób odbyła się nasza immatrykulacja. Byliśmy całkowicie zaskoczeni zaufaniem i rzeczowością profesora” – pisała Wanda Leopold.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.