Do ochrony należności publicznoprawnych, a więc także podatków, przez analogię można stosować zawarte w kodeksie cywilnym przepisy o ochronie wierzyciela.
Karol Ż. zalegał z podatkami, więc naczelnik urzędu skarbowego w L. w marcu 2007 r. wydał decyzję, którą dokonał zabezpieczenia na jego majątku. Karol Ż. odwołał się i tego samego dnia dokonał darowizny mieszkania na rzecz swojej małoletniej wtedy córki Pauliny. W czerwcu naczelnik wydał decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego i zostały wystawione tytuły wykonawcze. Ponieważ podatnik nie miał już wtedy majątku, naczelnik urzędu skarbowego wystąpił do sądu przeciwko Paulinie Ż. o uznanie darowizny za bezskuteczną. Podstawą roszczenia był art. 527 kodeksu cywilnego, mówiący o ochronie wierzyciela, a więc tzw. skarga pauliańska.
Sąd I instancji uwzględnił powództwo i uznał umowę darowizny za bezskuteczną. Pozwana odwołała się, ale sąd II instancji apelację oddalił. Oba sądy uznały zatem, że skargą pauliańską, a wiec instytucją przewidzianą w prawie prywatnym, można chronić należności publicznoprawne. Od wyroku sądu apelacyjnego powódka wniosła skargę kasacyjną. W jej uzasadnieniu pełnomocnik twierdził, że należności publicznoprawne zostały enumeratywnie wyliczone w ordynacji podatkowej. Zabezpieczenia zostały zawarte również w ordynacji. Jeśli ustawodawca chciał, by odpowiednik skargi pauliańskiej znalazł się w Ordynacji podatkowej, to powinien go tam wpisać. Prokuratoria Generalna reprezentująca Skarb Państwa zwróciła uwagę, że do ordynacji zostały wpisane działania władcze państwa. Nie jest więc potrzebne dodatkowe umocowanie dla Skarbu Państwa do zastosowania art. 527 k.c.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.