Czy oznakowanie towarów konsumpcyjnych w języku polskim zależy od swobodnej decyzji sprzedawcy detalicznego, czy też jest jego obowiązkiem?
Stosowanie języka polskiego w obrocie dokonywanym na terytorium Polski, z udziałem konsumentów, stanowi prawny obowiązek przedsiębiorcy, jeżeli w chwili zawierania umowy konsument ma miejsce zamieszkania w Polsce, a umowa ma zostać wykonana w Polsce. Oznacza to, że w szczególności prowadzenie sprzedaży detalicznej w tradycyjnych placówkach handlowych wymaga stosowania języka polskiego.
Obowiązek stosowania języka polskiego obejmuje zarówno zwykłe porozumiewanie się z konsumentem, jak i prawnie istotne czynności prowadzące do sfinalizowania transakcji: złożenie oferty, negocjacje, zawarcie umowy. Język polski musi być zatem użyty m.in. dla nazewnictwa towarów i usług, określenia ogólnych warunków prowadzenia sprzedaży i świadczenia usług, formułowania ofert, warunków gwarancji, faktur, rachunków i pokwitowań. Język polski musi być także użyty dla oznakowania produktu lub usługi: nazwy handlowej i opisowej (funkcjonalnej), informacji o właściwościach, instrukcji obsługi, a także ostrzeżeń i informacji wymaganych na podstawie przepisów odrębnych. Np. informacja o składzie surowcowym i przepisie konserwacji wymagana dla wyrobów włókienniczych będzie musiała być konsumentowi dostarczona w języku polskim.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.