TDNDGP WEEKEND

Jak nieraz słyszymy, my, Polacy, jesteśmy niegospodarni i nieodpowiedzialni i, na przykład, zadłużamy się po uszy. Paweł Kukiz i Janusz Korwin-Mikke przywołali podczas wtorkowej debaty pozytywny przykład Wielkiej Brytanii, której parlament przegłosował zakaz zadłużania państwa. Wcześniej Niemcy podobne rozwiązanie wpisali nawet do konstytucji.

Przy okazji niemalże każdych wyborów występujący w mediach różnego rodzaju komentatorzy i eksperci załamują ręce nad niską frekwencją wyborczą. Co nieuchronnie prowadzi ich do stawiania patetycznych pytań dotyczących kondycji współczesnego obywatela i jego skłonności do partycypacji w procedurach demokratycznych. 

Od kilku tygodni w cyklu „Wkurzeni.PL” opisujemy w DGP zjawiska, które budzą w Polakach złe emocje. Dziś, w ostatnim odcinku tej serii, Mira Suchodolska o tym, czy jest cokolwiek, za co cenimy polskie państwo. 

Bez względu na wynik ta kampania przejdzie do historii. Po raz pierwszy partie nie przekonywały nas, która z nich będzie najlepszym strażnikiem wzrostu gospodarczego, czyli upiecze najlepiej tort, ale prześcigały się w pomysłach, która go najlepiej pokroi i rozda

Nie wiem, jakich macie znajomych. Być może wasi znajomi są oazami spójności i poddają się prostym definicjom. Może zapewniają wam metafizyczny spokój, stoją na straży pojęć, zdarzeń, wspomnień, ideologii; innymi słowy możliwe, że obracacie się w kręgach ogólnie jednolitych, zwartych i logicznych. Ja nie mam takiego luksusu. Wśród moich znajomych – kociokwik. Są antydzieciowi propagandziści oczekujący na potomków i skrajni lewicowcy pracujący w bankach. Są geje tradycjonaliści i otwarci na inność narodowcy; są niepoprawni optymiści z wysokim ubezpieczeniem na życie. A ostatnio pojawiła się nowa kategoria: ludzie wahający się, czy głosować na Petru, czy na Partię Razem. I nie jest ich wcale mało.

W tym miejscu piszę zazwyczaj o zwierzętach, sprzęcie AGD, moich dzieciach, cudzych żonach, chorobach wenerycznych, piciu i dopiero gdzieś w ostatnim akapicie pojawia się samochód. Jedynym tematem, którego nie dotykam, jest polityka – unikam jej jak nielegalny imigrant kontroli paszportowej. Dziś jednak zrobię wyjątek. Dlaczego? Bo ostatni tydzień poświęciłem na prześledzenie programów wszystkich partii i doszedłem do smutnego wniosku: nie ma ani jednego komitetu, przy którego pomysłach zatrzymałbym się chwilę dłużej i stwierdził: „O! To jest to, czego oczekujemy ja i moja rodzina”.