KULTURA FILM RECENZJE

„To już jest koniec” to fenomenalne zwieńczenie komediowej trylogii Edgara Wrighta. I rzeczywiście koniec pewnego etapu jego kariery. Ale następny może być jeszcze ciekawszy.

„Pierwszy wschód słońca” to porywająca wariacja na temat „5 x 2” FranÇois Ozona, zrobiona na modłę indie movies i z homoseksualnymi bohaterami. Ale chociaż od francuskiego mistrza Chris Michael Birkmeier zżyna formę i treść, jego dzieło zachowuje indywidualny charakter.

„Gabriel” nie zwiastuje odrodzenia w Polsce kina familijnego, z którego niegdyś słynęliśmy. Jest za to dowodem na to, że i u nas czerpanie z hollywoodzkich wzorców może zaprocentować.

"13 grzechów" smakuje wybornie jako antykapitalistyczna agitka, nieco gorzej jako rasowy thriller. Ale nie powoduje niestrawności.

Przestrzennie ograniczony do wnętrza pędzącego samochodu „Locke” to popis żelaznej dyscypliny. Oparty na kreacji jednego aktora film dźwiga ciężar narracyjnej struktury i aż kipi od emocji

James Franco chciałby być w kinie zarówno Leonardem da Vinci, jak i Leonardem DiCaprio. Gra, reżyseruje, pisze, używa, nosi się modnie, politykuje i ziewa. Bardzo się przy tym krygując. To nie może się udać.

Brian De Palma nie umie zapanować nad „Namiętnością”. Nowy film amerykańskiego reżysera to dowód, że jego kariera przeżywa poważny regres.

"Test na życie” mierzy się z tematem epidemii HIV w USA w latach 80., ale robi to w sposób tak anemiczny, że nie jest w stanie ani pobudzić do refleksji, ani oddać czci jej ofiarom.

„Sarila” to niemrawa wycieczka dla najmłodszych do prehistorii czasu i formy. Kanadyjską produkcję od standardów studia Pixara dzielą wieki.

Z „Niezgodnej” płynie proste przesłanie: rodzina jest ważniejsza niż frakcja, a z seksem najlepiej poczekać.

Podobno po obejrzeniu „Galerianek” Andrzej Wajda stwierdził, że ma do czynienia z filmem zrealizowanym przez gimnazjalistkę. Z czystym sumieniem mógłby powtórzyć to samo pod adresem „Hardkor disko”.

Wes Anderson potwierdza pozycję jednego z najoryginalniejszych autorów współczesnego kina. Jak można było się tego spodziewać, „Grand Budapest Hotel” przypomina luksusowy i spryskany drogimi perfumami gadżet. Fikcyjna republika Żubrówki nie jest równie atrakcyjna co Moonrise Kingdom z poprzedniego filmu Andersona, ale snutą przez reżysera opowieść i tak chłonie się jednym haustem.

W jednej z kluczowych scen „Artysty i modelki” podstarzały malarz tłumaczy pozującej mu piękności sens ryciny Rembrandta. Mężczyzna podziwia holenderskiego malarza za umiejętność dostrzeżenia głębi w zwyczajnej scence z życia współczesnych mu ludzi. Na podobnej zasadzie relację między bohaterami potrafi uwznioślić także Fernando Trueba.

"Stacja Warszawa" to zdumiewający zbiorowy debiut. Kiedy wszyscy pracują na własne nazwisko, pięcioro młodych reżyserów postanowiło zrobić wspólny film

"Kapitan Ameryka: Zimowy Żołnierz" to nie tylko wybuchowe kino akcji, lecz także filmowy hołd złożony politycznym thrillerom z lat 70.

Prezentowanie w naszym kraju „Ojca Szpilera” wygląda na odwet wobec polskich turystów, którzy regularnie zostawiają w chorwackich lasach przywiezione z domu śmieci. Film Vinka Bresana okazuje się subtelny jak haust rakii i zabawny niczym oblężenie Dubrownika.

Nieoceniony Marek Bieńczyk pisał w eseju „Okna w Paryżu”: „Patrzymy na obrazy Hoppera i czujemy, że wkrótce, już wkrótce coś dramatycznego się zdarzy. Więc patrzymy, drżymy i oczekujemy”. „Shirley – wizje rzeczywistości” jeszcze mocniej intensyfikuje te doznania.

Nakręcona na podstawie powieści Nicka Hornby’ego „Nauka spadania” to opowieść banalna, ale uwznioślona sporą dawką ironii.