Wielkoizbowa sprawa Humbert (skarga nr 59433/18) i inni przeciwko Niemcom została wniesiona przez czworo niemieckich nauczycieli, członków Związku Zawodowego dla Edukacji i Nauki posiadających status urzędników państwowych. W latach 2009–2010 podjęli oni strajk polegający na opuszczeniu godzin lekcyjnych. Domagali się poprawy warunków pracy i płacy. W konsekwencji zostały na nich nałożone kary dyscyplinarne na podstawie przepisów odmawiających prawa do strajku urzędnikom służby cywilnej.
Pierwsza skarżąca została ukarana przez ministerstwo edukacji i kultury Szlezwiku-Holsztynu naganą za opuszczenie lekcji w dwóch klasach. Dolnosaksoński nadzór szkolny wydał decyzję przeciwko dwójce nauczycieli, nakładając na nich grzywnę w wysokości 100 euro za nieobecność na pięciu lekcjach. Ostatnia skarżąca otrzymała decyzję dyscyplinarną od Rządu Okręgowego w Kolonii oraz grzywnę w wysokości 300 euro (po odwołaniu) za nieusprawiedliwioną nieobecność na 12 lekcjach.
Skarżący bezskutecznie zaskarżyli te decyzje w sądach administracyjnych i złożyli skargi konstytucyjne do Federalnego Trybunału Konstytucyjnego, wskazując, że wszczęte wobec nich postępowania naruszyły prawo do strajku. TK uznał, że ograniczenie ich praw nie było nierozsądne i nie sprawiało, że ich wolności zrzeszania się były nieskuteczne. Ustawodawca w wystarczającym stopniu zrekompensował zaś zakaz strajków, dając organizacjom związkowym służby cywilnej prawo do uczestnictwa w opracowywaniu przepisów dotyczących statusu urzędników państwowych, a urzędnikom możliwość dochodzenia przed sądami państwowymi „odpowiedniego utrzymania”. Powołując się na art. 11 konwencji, skarżący zwrócili się do ETPC.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.