Jeszcze o statusie izby Sądu Najwyższego [OPINIA]

Oczywiście nie jest tak, że obecność w uzasadnieniu tej problematyki nie ma żadnego znaczenia. Takie postawienie sprawy byłoby nadużyciem, a przy tym mogłoby tworzyć wrażenie, iż SN „nie wie o czym pisze” lub może bardziej „aż nadto wie co chce napisać”, a uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia traktuje jako pretekst do wyrażania własnych, tylko luźno związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia zapatrywań prawnych. Niemniej jednak właśnie ten wątek uzasadnienia spotkał się ze szczególnym zainteresowaniem opinii publicznej i, co równie ważne, może mieć „duży potencjał rozwojowy”, mimo że został oparty na oczywiście błędnych podstawach. Warto więc jeszcze raz pochylić się nad tą kwestią. Moja perspektywa oglądu tego zagadnienia jest, można by rzec, „wewnętrzna” (zasiadam w izbie, która stała się przedmiotem dywagacji). Tym samym narażam się na zarzut „pisania o swoich sprawach”, podejmując jednak to ryzyko, wciąż żywię nadzieję, że nadal ważniejsza jest „siła argumentów” niż to, kto je formułuje.

Ustalenia sądu

SN trafnie zauważył, że w przeciwieństwie do Izby Dyscyplinarnej (ID) status Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych nie był przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądów krajowych. Wygląda na to, że to oczywiste zaniedbanie SN postanowił nadrobić w tzw. postępowaniu incydentalnym (wpadkowym) w składzie jednoosobowym. Brak orzecznictwa w tym zakresie, w opinii SN, nie oznacza bowiem, że status IKNiSP „nie budzi równie poważnych wątpliwości” co nieistniejąca już Izba Dyscyplinarna, a „pozycja ustrojowa, sposób powołania oraz szczególne kompetencje” IKN pozwalają, zdaniem SN, rozważać, czy izba ta jest „niedopuszczalnym w czasie pokoju sądem wyjątkowym w rozumieniu art. 175 ust. 2 Konstytucji RP”. Dopełnieniem tych wątpliwości jest przywołanie przez SN opinii polityków, w tym Prezydenta RP, jakoby wskazujących, że IKN jest supersądem.