Zakup nowocześniejszych, lżejszych i bardziej funkcjonalnych urządzeń nie jest wydatkiem służącym rehabilitacji, dopóki nie ma przesłanek, by uznać, że są one konieczne do przystosowania stanowiska pracy w związku z niepełnosprawnością pracownika – stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Skarga, którą rozpatrywał, dotyczyła zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON). Pracodawca sfinansował z niego zakup trzech spawarek i dwóch przemysłowych maszyn szwalniczych. Następnie zwrócił się do naczelnika urzędu skarbowego o wydanie zaświadczeń wskazujących, że poniesione wydatki z ZFRON są pomocą de minimis. Spółka otrzymała postanowienie o odmowie ich wydania i złożyła zażalenie do dyrektora izby administracji skarbowej, ale ten je oddalił.
Zdaniem fiskusa z analizy przedstawionych przez pracodawcę dokumentów nie wynika, że poniesiony wydatek miał związek z niepełnosprawnością pracowników, a jedynie wpłynął na przyspieszenie i unowocześnienie wykonywanej przez nich pracy. Dlatego brak jest podstaw do obciążenia kontra ZFRON kwotą wydaną za zakup maszyn i tym samym do wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Dodał, że usprawnienia czy zwiększenia wydajności pracy w przedsiębiorstwie nie można utożsamiać ze zmniejszaniem ograniczeń wynikających z niepełnosprawności pracowników. W ocenie organu wspomniane wydatki należy traktować jako zakupy biznesowe, a jako takie powinny być kwalifikowane jako inwestycja w firmę i sfinansowane ze środków obrotowych spółki.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.