Szczególna ochrona osób w wieku przedemerytalnym

Przepis ten chroni pracownika przed wypowiedzeniem, jeśli wystąpią łącznie dwie przesłanki: po pierwsze, pracownikowi brakuje nie więcej niż cztery lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, po drugie, pracownik posiada okres zatrudnienia umożliwiający uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku. Ochrona przewidziana w art. 39 k.p. dotyczy pracownika, któremu brakuje nie więcej niż cztery lata do osiągnięcia wieku emerytalnego w dniu wręczenia mu wypowiedzenia umowy o pracę. Ochrona taka nie przysługuje jednak w przypadku, w którym pracownik spełnił przesłankę opisaną w art. 39 k.p. w okresie biegu wypowiedzenie umowy o pracę (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 1999 r., I PKN 643/98, OSNAPiUS 2000/11/418). Tak więc o tym, czy nastąpiło naruszenie ochrony przedemerytalnej, decyduje data, w której dokonano wypowiedzenia, a zarazem spełnienie przesłanki nabycia prawa do emerytury. W przypadku zatrudnienia pracownika u więcej niż jednego pracodawcy ochrona przewidziana w art. 39 k.p. przysługuje u każdego z pracodawców (por. wyrok SN z 16 listopada 2000 r., I PKN 84/00, OSNP 2002/11/ 267).

W myśl art. 24 i 27 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 39, poz. 353 ze zm.), Jednak ubezpieczonym urodzonym przed 1 stycznia 1949 r. przysługuje emerytura, jeżeli spełnili dodatkowy warunek - mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn. W stosunku do niektórych grup pracowników wprowadzono jednak niższy od powszechnego wiek emerytalny (np. górnicy, żołnierze zawodowi, pracownicy kolejowi, nauczyciele, policjanci).