Usprawiedliwienie nieobecności w pracy

Definicja przyczyn usprawiedliwiających nieobecność pracownika w pracy zawiera zatem dwa człony. Jeden z nich obejmuje przypadki przewidziane i unormowane przez ustawodawcę, które z mocy prawa, po udowodnieniu ich przez pracownika, usprawiedliwiają jego nieobecność w pracy. Drugi człon normuje sytuacje nieprzewidziane i nieuregulowane przepisami prawnymi. Niemożność wykonywania pracy w tych przypadkach musi być wskazana przez pracownika, udowodniona, ale również uznana przez pracodawcę. Niektóre z takich przypadków, zdarzające się częściej, powinny zostać uregulowane w układach zbiorowych pracy lub regulaminach. Inne, występujące rzadziej, są przedmiotem uznania przez pracodawcę w każdej konkretnej sprawie. Pracownik, któremu na skutek nieuwzględnienia wskazanej przez niego usprawiedliwionej przyczyny nieobecności obniżono wynagrodzenie lub wymierzono karę pieniężną, ma prawo domagania się wyrównania uszczerbku także na drodze sądowej.

W innych przypadkach pracownik obowiązany jest zawiadomić pracodawcę niezwłocznie, nie później jednak niż w drugim dniu nieobecności w pracy. Jeżeli sposób zawiadomienia nie jest unormowany odpowiednimi przepisami, zawiadomienia należy dokonać osobiście lub przez każdą inną osobę, telefonicznie lub za pośrednictwem innego środka łączności (np. telefaks, e-mail) albo drogą pocztową. Jeżeli szczególne okoliczności uniemożliwiły zawiadomienie pracodawcy, należy tego dokonać niezwłocznie po ustaniu tych przeszkód.