Emigracja: Polska to nie jest kraj dla Polaków

Właśnie udało nam się pobić rekord. W poniedziałek Główny Urząd Statystyczny podał, że „w końcu 2014 r. poza granicami Polski przebywało czasowo około 2,32 mln mieszkańców naszego kraju, tj. o 124 tys. (5,6 proc.) więcej niż w 2013 r.”. Warto podkreślić, że są to szacunki. Co ciekawe, począwszy od rekordowego dotychczas 2007 r. (2,27 mln), aż do 2010 r. liczba Polaków żyjących poza krajem spadała i osiągnęła poziom 2 mln. Od tego czasu ciągle rośnie.

Naszą ziemią obiecaną są Wielka Brytania (żyje tam ok. 685 tys. Polaków) oraz Niemcy (614 tys.). Potem długo, długo nic i mamy drugą zieloną wyspę, czyli Irlandię (113 tys. – w szczycie mieszkało tam nas prawie dwa razy więcej) oraz Holandię (109 tys.). Tyle liczby. Co można powiedzieć o tych z nas, którzy decydują się na wyjazd? Oczywiście głównym powodem, w pewnym sensie od zawsze, jest zarobek. 80 proc. Polaków emigrantów na obczyźnie przebywa już co najmniej rok. – W wyborze miejsca emigracji odgrywają znaczną rolę nie tylko warunki życia w kraju przyjmującym i stosunek jego mieszkańców do imigrantów, ale również uwarunkowania historyczne, bliskość kraju oraz w ogromnej mierze ukształtowane sieci migracyjne – informacje o doświadczeniach krewnych, sąsiadów i znajomych – czytamy w GUS-owskim opracowaniu przygotowanym pod kierunkiem Doroty Szałtys. Tak więc jeździmy zazwyczaj tam, gdzie wiemy, że jest praca. Często do ziomków, u których można się na początku zatrzymać. Czasem to oni pomagają znaleźć pierwsze zajęcie.