Kierownicy publicznych szpitali poszukują dodatkowych źródeł dochodów, w tym także z budżetów podmiotów tworzących placówkę. Stąd też pomysły, żeby lokalne samorządy finansowały pewne świadczenia zdrowotne.
Konstytucja stanowi, że obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych – art. 68 ust. 2. Jednocześnie wskazuje, iż warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa. Obecnie jest to ustawa z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm.).
Ustawa zdrowotna dość precyzyjnie dzieli zadania między poszczególne organy władz publicznych, czyli ministrów, wojewodów, gminy, powiaty, województwa, jak też NFZ. Co najistotniejsze, w kwestii finansowania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych ustawa wskazuje jednoznacznie, iż podmiotami zobowiązanymi do tego są właściwi ministrowie lub NFZ (art. 14). Zatem nie nakazuje finansowania takich świadczeń gminom, powiatom czy województwom. Nie przyznaje im także fakultatywnego uprawnienia do ponoszenia tego typu wydatków.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.