Porozumienie stron jako sposób rozwiązania umowy o pracę

Do zawarcia umowy o rozwiązaniu stosunku pracy potrzebna jest wola pracownika i pracodawcy. Może ona być wyrażona w sposób bezpośredni lub dorozumiany. Oznacza to, że porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę nie musi być sporządzone na piśmie, aczkolwiek jest to zalecane ze względów dowodowych. Sąd Najwyższy dopuścił rozwiązanie umowy o pracę przez podjęcie czynności konkludentnych (dorozumianych). W stanie faktycznym tej sprawy pracodawca przeprowadził z pracownikiem rozmowę, wyjaśnił mu, dlaczego nie może nadal go zatrudniać, a następnie strony wspólnie uzgodniły rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron bez podpisywania porozumienia (wyrok SN z 20 sierpnia 1997 r., I PKN 232/97).

Każda ze stron może tego dokonać poprzez ustne oświadczenie lub wysłanie pisma do drugiej strony. Do takich pism stosuje się ogólne zasady dotyczące składania oświadczeń woli uregulowane w kodeksie cywilnym. Oznacza to, że na przykład pracownik, który złożył pracodawcy propozycję rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron jest związany swoim stanowiskiem do chwili upływu terminu wskazanego w swojej ofercie. Zdarza się, że pracownik nie wskaże terminu, do którego pracodawca ma czas na udzielenie odpowiedzi, czy wyraża zgodę na ten tryb rozwiązania umowy. Wówczas, jeśli pismo pracownika zostało złożone bezpośrednio pracodawcy osobiście albo przez telefon, oferta pracownika przestaje wiązać, jeśli nie została przyjęta przez pracodawcę niezwłocznie. Jeżeli zaś pracownik przesłał do pracodawcy pismo (np. pocztą), wówczas jego oferta przestaje wiązać z upływem czasu, w którym pracodawca mógł w zwykłym toku czynności wysłać odpowiedź bez uzasadnionego opóźnienia. Należy dla bezpieczeństwa przyjąć do obliczeń czas niezbędny na zapoznanie się pracodawcy z ofertą oraz czas przesyłania odpowiedzi pocztą.