Czy przerwa może skrócić czas pracy

Przepis art. 134 kodeksu pracy nie ustala precyzyjnie zasad udzielania przerwy. Pracodawca ma więc swobodę w zakresie ustalania czasu jej wykorzystania przez pracownika, pod warunkiem wszakże, że udzielenie przerwy nie będzie polegać na skróceniu czasu zakończenia pracy lub jej rozpoczęcia. Z istoty przerwy wynika bowiem, że następuje ona pomiędzy dwoma okresami wykonywania pracy, rozdzielając je. Ponieważ nie istnieje kodeksowa definicja przerwy, w interpretacji przepisu należy posłużyć się definicją słownikową. W Słowniku języka polskiego PWN definicja słowa przerwa brzmi następująco: czas, okres, w którym jakaś czynność lub zjawisko chwilowo nie zachodzi, nie odbywa się; odstęp czasowy między czymś a czymś; pauza; wolny czas między lekcjami, w godzinach pracy itp. przeznaczony na odpoczynek. Przerwa, o której mowa w art. 134 k.p., ma więc zapewniać odpoczynek pracownikowi w trakcie dnia pracy.

Czas przerwy może, ale nie musi, być ustalony dla wszystkich pracowników w tym samym czasie. Nie musi być również ustalany w sposób sztywny i może pozostawiać pracownikom pewną swobodę co do faktycznego czasu jej wykorzystania. Prawo do przerwy uregulowanej w art. 134 k.p. przysługuje pracownikowi niezależnie od innych obowiązkowych przerw wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów lub przepisów wewnątrzzakładowych. Pracodawca może ustalić w przepisach wewnętrznych trwającą dłużej niż 15 minut przerwę wliczaną do czasu pracy. Ustawodawca wskazuje bowiem, iż przerwa trwać ma co najmniej 15 minut. Pracodawca może również wprowadzić taką przerwę w odniesieniu do pracowników, których dobowy wymiar czasu pracy jest krótszy od sześciu godzin.