Zawarcie trzeciej umowy na czas określony

Artykuł 25¹ par. 1 kodeksu pracy stanowi, że zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy. Jest to przepis bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że strony nie mogą uregulować swoich relacji odmiennie i zawierać nieograniczonej liczby następujących po sobie umów o pracę na czas określony.

Ustawodawca uzależnił jednak przekształcenie trzeciej umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony od kilku warunków. Po pierwsze, przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie może być dłuższa niż miesiąc. Po drugie, omawiana regulacja dotyczy wyłącznie umów o pracę na czas określony, a więc nie będzie miała zastosowania w przypadku np. zawarcia umowy na okres próbny, a następnie dwukrotnego zawarcia umowy na czas określony. Kodeks pracy wykluczył również działanie omawianej instytucji w przypadku umów zawieranych w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy oraz umów w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym albo zadań realizowanych cyklicznie.