Sposoby usprawiedliwiania nieobecności w pracy

W przeciwnym wypadku zawiadomienie powinno nastąpić niezwłocznie, nie później jednak niż w drugim dniu nieobecności. Niedotrzymanie powyższych terminów może być usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami, takimi jak obłożna choroba połączona z brakiem lub nieobecnością domowników albo innym zdarzeniem losowym. Powyższe wynika z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz.U. nr 60, poz. 281).

Należy jednak odróżnić nieusprawiedliwioną nieobecność w pracy od opóźnionego usprawiedliwienia. Są to dwa odmienne rodzajowo naruszenia obowiązków pracowniczych. W konsekwencji pracodawca nie może zasadnie rozwiązać umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy, jeśli pracownik był niezdolny do pracy z powodu choroby i zwolnienie lekarskie potwierdzające niezdolność do pracy z powodu choroby dostarczył z opóźnieniem. Tak wypowiedział się Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 4 grudnia 1997 r., w którym stwierdził, że pracownikowi, który usprawiedliwił nieobecność w pracy z opóźnieniem, nie można zasadnie zarzucić opuszczenia pracy bez usprawiedliwienia (I PKN 416/97, OSNP 1998/20/596).