Jak określane będą zwolnienia po zmianach w ustawie o podatku od towarów i usług

Od samego początku funkcjonowania VAT w Polsce, czyli od lipca 1993 roku, o tym, czy usługi są zwolnione od podatku względnie podlegają preferencyjnej stawce, decydowały klasyfikacje statystyczne. Na początku klasyfikacja usług, potem klasyfikacja wyrobów i usług, a teraz polska klasyfikacja wyrobów i usług (PKWiU). Takie odniesienie ustawodawcy do statystyki przez lata budziło wiele kontrowersji w szczególności dlatego, że klasyfikacje statystyczne były skonstruowane dla potrzeb statystyki, a nie podatków, w związku z tym automatyczne ich przeniesienie na grunt podatkowy tworzyło niejednokrotnie sytuacje absurdalne. Co więcej, w praktyce ustawodawca oddał decyzje dotyczące konsekwencji podatkowych konkretnych transakcji w ręce pracowników urzędów statystycznych, którzy pytani przez podatników, dokonywali kwalifikacji danych usług na gruncie PKWiU, co skutkowało przyjęciem, że dana usługa jest zwolniona od podatku lub opodatkowana. Oczywiście, formalnie urzędy zaznaczały, że ich opinie mają walor jedynie opinii statystycznych. Jednak organy podatkowe nie mogły skutecznie zakwestionować dokonanej przez organy statystyczne klasyfikacji statystycznej, a w istocie rzeczy także podatkowej.