Jak spółka powinna rozliczać nieodpłatne sfinansowanie nabycia środków trwałych

Dokonanie lub otrzymanie nieodpłatnego świadczenia jest w polskim prawie podatkowym występkiem karanym w sposób szczególnie dotkliwy. Jednym z wyłomów od tej zasady jest art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy o CIT, zgodnie z którym wolne od podatku są: dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia, otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Uzupełnieniem tego przepisu jest art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT, zgodnie z którym odpisy amortyzacyjne odpowiadające wydatkom zwróconym podatnikowi na nabycie tych środków trwałych nie są kosztem uzyskania przychodu. Logika tych przepisów jest prosta: spółka nie płaci podatku od nieodpłatnego sfinansowania nabycia środków trwałych, ale z drugiej strony nie amortyzuje ich. Dodatkowo okoliczność, że dla darczyńcy takie nieodpłatne świadczenie nie jest kosztem uzyskania przychodu, dopełnia neutralną podatkowo naturę tego typu transakcji.