Przedsiębiorca, który umawia się z kontrahentem na kompensowanie wzajemnych świadczeń, też musi stosować przepisy przeciwdziałające zatorom płatniczym – orzekł WSA w Warszawie
Chodzi o art. 15b ustawy o CIT i jego odpowiednik w ustawie o PIT – art. 24d. Najogólniej mówiąc zabraniają one zaliczania do kosztów uzyskania przychodu kwot, które nie zostały przez przedsiębiorcę „uregulowane” we wskazanych przez przepisy terminach. Ich celem ma być bowiem poprawa płynności finansowej przedsiębiorców i ograniczenie zatorów płatniczych w gospodarce. Od wejścia w życie tych regulacji w 2013 r. istnieją jednak wątpliwości, co rozumieć przez sformułowanie „uregulowanie” – czy każda forma wywiązania się wobec kontrahenta ze zobowiązania jest objęta tymi rygorystycznymi regulacjami. Spory o to coraz częściej trafiają na sądową wokandę. Na razie zapadają wyroki w I instancji i są nieprawomocne.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.