Firma

Dyspozycje w testamencie mogą nie wystarczyć, by przejęcie spółki przez spadkobierców nastąpiło płynnie. Warto zadbać o zapisy w umowie

Wkrótce minie rok od decyzji Rady Ministrów, która wprowadziła – z powodu fali upałów – ograniczenia w poborze energii elektrycznej. Przypomnijmy: była to pierwsza taka decyzja od końca lat 80., a ograniczenia obowiązywały odbiorców, w przypadku których moc umowna przekraczała 300 kW. Wśród firm, które powinny były się zastosować, wbrew pozorom były nie tylko huty, duże zakłady przemysłowe, lecz także wiele przedsiębiorstw branży spożywczej, dystrybutorzy posiadający chłodnie czy też centra logistyczne. Szacuje się, że mogło być to nawet ok. 7 tys. podmiotów. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zapowiedział wówczas, że będzie kontrolował, czy przedsiębiorcy zareagowali na nałożone ograniczenia. I jak się okazuje – słowa dotrzymał. Dziś z wielu firm dociera coraz więcej sygnałów o postępowaniach wszczynanych przez URE. A kary nakładane na przedsiębiorców mogą być naprawdę dotkliwe: nawet 15 proc. przychodu z roku poprzedzającego rok wydania decyzji o nałożeniu kary.

TEZA: Obciążenie przedsiębiorcy opłatą za korzystanie z gminnych przystanków komunikacyjnych lub dworców odbywa się w drodze noty księgowej. Spółka nie może żądać przeprowadzenia w tej sprawie postępowania administracyjnego, a co za tym idzie, skarżyć noty do sądu administracyjnego.

TEZA: Właściciel nieruchomości, na której ma się znajdować sklep z alkoholem, nie jest stroną postępowania administracyjnego dotyczącego udzielenia koncesji na handel napojami alkoholowymi.

Wspólnik jest uprawniony do kontroli działalności spółki z o.o. Nie zawsze musi robić to osobiście. Prawo daje możliwość sądowego wyznaczenia podmiotu do badania sprawozdań finansowych

TEZA: Podjęcie przez gminę uchwały wskazującej, jakiego rodzaju biznesu nie chce w wynajmowanych przedsiębiorcom nieruchomościach, nie stanowi ograniczenia swobody działalności gospodarczej. Przedsiębiorca nie może się domagać wyeliminowania takiej uchwały z obrotu prawnego.

28 lipca 2016 r. weszła w życie mała nowelizacja prawa zamówień publicznych (Dz.U. poz. 1020). Wdrożyła ona unijne dyrektywy 2014/24/UE i 2014/25/UE z zakresu zamówień publicznych. Zamysłem unijnego prawodawcy było uproszczenie i uelastycznienie procedur przetargowych. Miało to przynieść korzyści zamawiającym i wykonawcom, szczególnie małym i średnim przedsiębiorcom. Jednym z filarów uproszczeń ma być jednolity europejski dokument zamówienia, czyli JEDZ. To formularz, który wykonawca ubiegający się o zamówienie publiczne składa wraz z ofertą lub wraz z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Miał zastąpić stos różnych dokumentów i uwolnić przedsiębiorców od uciążliwych obowiązków. Niestety wiele wskazuje, że tak się nie stanie: idea unijnego zamysłu została wypaczona. Przepisy unijnej dyrektywy mówią jedno, a polska ustawa drugie. Mimo wprowadzenia uproszczonego formularza dla startujących w przetargu wygląda na to, że w praktyce niewiele się zmieni. Nadal trzeba będzie zawczasu przygotować stos dokumentów, pojawia się też wiele wątpliwości. Wskazujemy wybrane kontrowersje związane z JEDZ. 

Zrównanie cen medykamentów w całej UE ma być panaceum na odwrócony łańcuch dystrybucji. Jednak ta pigułka może się okazać gorzka. Bo nawet jeśli zwalczy chorobę, to wywoła efekty uboczne

Chciałem zawrzeć umowę z innym przedsiębiorcą. Prowadzę jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG pod nazwą ABC. Stosuję standardowe wzorce umowne, w ramach których przy oznaczaniu mnie jako strony stosuję określenie: „umowa zawarta pomiędzy Janem Kowalskim prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą ABC”. Tymczasem mój przyszły kontrahent uważa, że taki wzorzec umowny jest nieprawidłowy. Jego zdaniem umowa musi być zawarta z konkretną firmą, którą prowadzę, a nie ze mną. Czy mój przyszły kontrahent ma rację?

Odmawiając komentarza, przedsiębiorca strzela sobie w kolano. W ten sposób zazwyczaj pozbawia się możliwości skutecznego dochodzenia ochrony swoich dóbr osobistych w razie sporu sądowego.

Podmioty, które figurowały w tzw. starym rejestrze handlowym (RHB) i do 31 grudnia 2015 r. nie dopełniły obowiązku złożenia wniosku o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, od początku tego roku z mocy prawa zostały z niego wykreślone. Inaczej mówiąc, formalnie od 1 stycznia 2016 r. o godz. 0.00 przestały istnieć. Ich mienie przejął Skarb Państwa. Miało to skutecznie wyeliminować z obrotu tzw. martwe spółki. Ustawodawca nie przewidział jednak całej masy problemów, jakie się z tym wiążą.