Odkąd mam dostęp do Netflixa, w zasadzie już w ogóle nie oglądam tradycyjnej telewizji. I wygląda na to, że prędko się to nie zmieni, bo na początku roku serwis udostępnił wszystkie 10 sezonów serialu „Przyjaciele” – 236 odcinków i 90 godzin czystej przyjemności. Od trzech tygodni każdy mój wieczór wygląda tak samo: około 20.30 idę usypiać najmłodszego syna, co – ku zdumieniu mojej żony – nie zabiera mi 10 minut jak jeszcze niedawno, tylko jakieś półtorej godziny. A to dlatego, że oglądamy sobie z młodym „Frjendsuf”.
Uwielbiam ten sitcom i uważam, że od czasu rozpoczęcia jego produkcji (czyli od 23 lat) nikt nie zrobił lepszego scenariuszowo i zabawniejszego tasiemca. Sądząc jednak po komentarzach zamieszczonych na facebookowym profilu Netflixa, znajduję się w mniejszości. Widzowie, którzy w 1994 r. nie byli nawet jeszcze w planach swoich rodziców, dopiero teraz odkryli „Przyjaciół” i po obejrzeniu kilku pierwszych odcinków serialu nie mogą pozbierać się psychicznie. Twierdzą, że – uwaga, uwaga! – jest on ksenofobiczny i rasistowski. Bo wszyscy bohaterowie są biali, a Chandler Bing w jednym z odcinków nie chce być postrzegany przez znajomych jako gej (bo nim nie jest). Żartuje sobie przy okazji z homoseksualizmu oraz z wielu innych bardzo poważnych rzeczy. To podłe, wstrętne, niegodne i niehumanitarne. Producenci, reżyserzy i scenarzyści tego parszywego dzieła powinni zostać postawieni przed Międzynarodowym Trybunałem Praw Człowieka, następnie skazani za zbrodnię przeciwko ludzkości, a na końcu rozstrzelani. Zaś sam serial należy wpisać na tę samą listę, na której znajduje się „Mein Kampf”.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.