Industrializacja, dezindustrializacja i reindustrializacja to zjawiska niewątpliwie istotne dla gospodarki globalnej i gospodarek narodowych. Zjawiska te należy jednak łączyć z procesem finansyzacji (często nazywanym finansjalizacją).
Odwołując się do najbardziej ogólnego, makroekonomicznego punktu widzenia, strukturę każdej gospodarki przedstawia się jako układ sektorowy z wyróżnieniem działalności wytwórczej związanej z pozyskaniem zasobów naturalnych, działalności wytwórczej związanej z przetwarzaniem tychże zasobów oraz działalności usługowej. Historia gospodarcza świata jest często odczytywana jako stałe dążenie do postępu i nowoczesności. Manifestuje się to migracją źródeł tworzenia bogactwa narodowego. Mniej nowoczesne społeczeństwa czerpią bogactwo z pozyskiwania zasobów naturalnych, bardziej nowoczesne – z ich przetwarzania, a najnowocześniejsze budują swój dobrobyt, rozwijając sektor usług. Takie ujęcie postępu gospodarczego usprawiedliwia procesy dezindustrializacji nowoczesnych gospodarek narodowych w celu koncentrowania ich potencjału w sektorze usług. W toku zarządzania przedsiębiorstwami, w tym dużymi korporacjami (tzn. w perspektywie mikroekonomicznej), preferuje się delokalizację (przeniesienie) zakładów produkcyjnych (tzn. najczęściej przemysłu) do gospodarek relatywnie opóźnionych ekonomicznie (gdzie ponadto koszty produkcji okazują się zwykle niższe).
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.