Relacje polsko-ukraińskie. Zamiast nowego otwarcia mamy stare koleiny

Dużo zapewnień o strategicznej współpracy, za to mało konkretów, zwłaszcza w punktach spornych. „Wszyscy zgadzają się ze sobą, a będzie nadal tak jak jest” – by zacytować Elektryczne Gitary z piosenki popularnej w latach 90. Czyli mniej więcej wtedy, gdy władze w Kijowie i Warszawie zapowiadały szybką realizację części projektów, których szybka realizacja nadal jest jedynie zapowiadana.

Weźmy choćby obietnicę budowy czterech przejść granicznych, która padła po spotkaniu Tuska z jego odpowiednikiem Denysem Szmyhalem. Słyszeliśmy to jeszcze za prezydentury Petra Poroszenki, tymczasem od tego czasu udało się oddać do użytku tylko jedno, Malhowice–Niżankowice, w dodatku nie do końca, bo wciąż trwają tam prace. Przed rosyjską inwazją można było odnieść wrażenie, że takie inwestycje nikogo nie obchodzą. Elity wsiadają do samolotu i po półtorej godziny lądują na Okęciu czy Boryspolu, a prosty lud niech się kisi godzinami w tirach i autobusach. Jednak po 24 lutego 2022 r. także politycy i urzędnicy zostali wepchnięci do transportu lądowego, a mimo to zwiększenie przepustowości przejść jest na razie kosmetyczne. Ba, nie udało się nawet oduczyć ukraińskich celników od żądania łapówek, a polskich od zwracania się do podróżnych z niebieskim paszportem per ty. W poniedziałek usłyszeliśmy, że uda się doprowadzić do wspólnych kontroli paszportowo-celnych, co skróci czas odprawy. Takie kontrole organizowano na próbę podczas Euro 2012, w zamierzchłych czasach, gdy pod Doniecku włóczyli się szwedzcy kibice, a nie rosyjscy sołdaci.