Demokracja i parlamentaryzm w XIX-wiecznej Europie to procesy narastające stopniowo i poprzez ustępstwa. Czyje? Elit. Z zaciśniętymi zębami godziły się z faktem, że kolejne warstwy społeczeństwa otrzymują prawa polityczne przysługujące przedtem tylko warstwom wyższym. Zasadniczym argumentem przeciw demokratyzacji było nieprzygotowanie mas do podejmowania decyzji politycznych. Zasadniczym kontrargumentem – że masy nigdy nie nabiorą tej umiejętności, jeżeli nie otrzymają pełnych praw politycznych. W sumie spór przypomina anegdotę o nierozstrzygalnej debacie: co najpierw – jajko czy kura.
Minęły lata... Na początku III RP widzieliśmy podobne rozterki. Na chybcika sklecona nowa, solidarnościowa elita, wymieszana z licznymi peerelowskimi złogami, miała przekonanie, że demokrację trzeba wprowadzić, lecz demokrację mądrzejszą od wybierającego ludu. Nie piszę tego z potępieniem, rozumiałem i popierałem ten mechanizm, w końcu przecież wyrwaliśmy się z beznadziei lat 80. i pofrunęliśmy aż do Unii Europejskiej, budując państwo demokratyczne. Spora część „elit roku 89” została zepchnięta na boczny tor, ich rola się skończyła. Causa finita.
Teraz z Płatnościami powtarzalnymi BLIK
zyskasz dostęp do wszystkich treści
za 29 zł / miesiąc przez 3 miesiące
Możesz anulować w dowolnym momencie.
Teraz z Płatnościami powtarzalnymi BLIK
zyskasz dostęp do wszystkich treści
za 29 zł / miesiąc przez 3 miesiące
Możesz anulować w dowolnym momencie.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.