"Szokujące fakty z życia reportera" Joris Luyendijk - recenzja

Mówi się, że media potrafią dziś relacjonować wojny na żywo, że potrafią dotrzeć niemal wszędzie i do każdego, kto chciałby zabrać głos. Nie mówi się jednak o tym, że oferują ledwie powierzchowną iluzję obiektywizmu, ukrywając choćby własną bezsilność lub rozmaite interesy. Parę miesięcy temu przeprowadzałem wywiad z Arturem Pérezem-Reverte, słynnym hiszpańskim pisarzem, który przepracował dwie dekady jako reporter wojenny. Wypowiadał się gorzko o swoim pożegnaniu z zawodem: rzucił tę robotę, gdy dotarło do niego, że media, dla których przygotowywał korespondencje, angażują się w dziwne polityczne gry. czara goryczy przelała się w czasie konfliktu w byłej Jugosławii. Dla telewizji ważne było tylko to, że reporter pięć razy dziennie pojawi się z mikrofonem na sarajewskiej ulicy, bo teksty do wygłoszenia przysyłali mu z madryckiej redakcji. Pomyślałem wtedy, że Pérez-Reverte przesadza, że i tak chciał poświęcić się pisaniu, więc jedynie szukał pretekstu, by się zwolnić z pracy. ale potem przeczytałem „Szokujące fakty z życia reportera” Jorisa Luyendijka, podające w wątpliwość etykę mediów, a także ich bezstronność, umiejętność analizy i interpretacji, szybkość reakcji. Holenderski dziennikarz – obecnie członek redakcji londyńskiego „Guardiana” – zaczynał pod koniec lat 90. zeszłego wieku jako korespondent w Egipcie.