Obowiązkiem każdej gminy jest posiadanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Na jego podstawie gminy uchwalają miejscowe plany. Określają one sposób zagospodarowania określonych terenów i ład przestrzenny gminy. Plany są prawem miejscowym, wiążą więc nie tylko mieszkańców gminy, lecz także jej władze. Koszty uchwalania miejscowych planów zagospodarowania pokrywane są z budżetu gminy.
Planowanie przestrzenne to całokształt działań zmierzających do zapewnienia prawidłowego rozwoju poszczególnych obszarów kraju. Kształtowanie polityki przestrzennej obciąża przede wszystkim jednostki samorządu terytorialnego, jak np. gminy i województwa oraz organy administracji rządowej. Polityka ta realizowana jest głównie przez uchwalanie studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego. Ostatnia nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ułatwia gminom uchwalanie tych dokumentów. Skrócone zostały bowiem procedury planistyczne.
Studium uwarunkowań
Dokumentem poprzedzającym wykonanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Określa ono, w sposób ogólny, planowany sposób zagospodarowania całego terenu gminy. Studium zawiera m.in. informację o położeniu obszarów przeznaczonych pod zabudowę, o przebiegu głównych szlaków komunikacyjnych czy terenów chronionych.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.