dr Maciej Kawecki: Odbiorca powinien również mieć informację o tym, kto i do jakich celów będzie wykorzystywał jego dane, w tym adres e-mail.
Wysyłanie informacji handlowej wymaga zgody odbiorcy. Do uzyskania zgody stosuje się, zgodnie ze znowelizowanym art. 4 u.ś.u.d.e., przepisy o ochronie danych. A zatem stosuje się wymogi z RODO, w tym obowiązki informacyjne. Faktycznie w przypadku, gdy usługodawca dysponuje jedynie adresem e-mail odbiorcy (bez powiązania z innymi danymi, jak np. imię i nazwisko), który w swojej nazwie nie wskazuje na tożsamość osoby, to wówczas taki adres nie stanowi danej osobowej. Ministerstwo, nowelizując art. 4 u.ś.u.d.e., miało na celu to, aby odbiorca przede wszystkim udzielił zgody zgodnie z wymaganiami RODO, tj. aby była to zgoda dobrowolna, świadoma, konkretna i jednoznaczna. Odbiorca powinien również mieć informację o tym, kto i do jakich celów będzie wykorzystywał jego dane, w tym adres e-mail. Należy zwrócić uwagę, że nie będzie to nadmiarowy obowiązek, gdyż już art. 9 u.ś.u.d.e. wskazuje, jakie informacje należy zawrzeć, przesyłając informację handlową. Katalog ten będą zatem uzupełniały przepisy o ochronie danych osobowych. W opinii MC podmiot przesyłający informacje handlowe powinien przygotować stosowną klauzulę informacyjną, rozsyłaną generalnie do odbiorców informacji handlowej. Należy przy tym zaznaczyć, że część adresów e-mail będzie stanowiła dane osobowe (w tym np. adres e-mail zawierający imię i nazwisko), a część – nie. Oddzielanie tych danych i rozsyłanie odrębnych klauzul informacyjnych byłoby dla przedsiębiorców kłopotliwe i niejednokrotnie mogłoby prowadzić do pomyłek, dlatego zdecydowano o zawarciu generalnego odesłania do przepisów o ochronie danych osobowych. Ma to również na celu ochronę obywateli przed nadużyciami.
Na gruncie u.ś.u.d.e. rozsyłanie informacji handlowych możliwe jest jedynie po uzyskaniu zgody odbiorcy, zgodnie z art. 10 u.ś.u.d.e.
Pozostawiono brzmienie art. 173 ust. 2 prawa telekomunikacyjnego, gdyż przepis ten nawiązuje do motywu 66 dyrektywy 2009/136/WE z 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (Dz.Urz. z 2009 r. L 337, s. 11). Zgodnie z tym motywem, w przypadku gdy jest to technicznie możliwe i skuteczne, użytkownik może wyrazić zgodę na działanie (stosowanie) plików cookies poprzez zastosowanie odpowiednich ustawień w przeglądarce lub innej aplikacji.
Dodam, że procedowany obecnie projekt rozporządzenia w sprawie poszanowania życia prywatnego oraz ochrony danych osobowych w łączności elektronicznej, uchylającego dyrektywę 2002/58/WE (rozporządzenie w sprawie prywatności i łączności elektronicznej) – rozporządzenie ePrivacy – zawiera analogiczny przepis. Projektowany art. 4a przewiduje możliwość wyrażenia zgody na cookies, o ile jest to technicznie możliwe i wykonalne, przy użyciu odpowiednich ustawień technicznych oprogramowania wprowadzonego na rynek, umożliwiającego komunikację elektroniczną, w tym wyszukiwanie i prezentację informacji w internecie. Zarówno przepisy projektowanego rozporządzenia ePrivacy, jak i obecnie obowiązującej dyrektywy 2002/58/WE stanowią lex specialis w stosunku do RODO, a zatem na zasadzie regulacji szczególnej możliwe jest uregulowanie tej kwestii odmiennie do RODO.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu