Źródłem wielu wątpliwości i podłożem sporów w nauce procesu karnego jest od dawna kwestia związana z odpowiedzią na pytanie, czy przesłanka stosowania środków zapobiegawczych, opisana w art. 258 par. 2 k.p.k. – a zatem przesłanka związana z grożącą sprawcy surową karą – może być samoistną podstawą dla stosowania tymczasowego aresztowania . Czy też jest to jedynie przesłanka dodatkowa, która – jeżeli miałaby stanowić podstawę dla zastosowania najsurowszego ze środków zapobiegawczych – musiałaby występować obok innych okoliczności, opisanych w art. 258 par. 1 k.p.k. (obawa ucieczki, mataczenia itp.).
Krytycy dominującego poglądu o samoistności przesłanki z art. 258 par. 2 słusznie podnosili, że stosowanie tymczasowego aresztowania wyłącznie w oparciu o tak ogólną przesłankę, jak dopiero grożąca w przyszłości, hipotetycznie, kara, narusza zasady gwarancyjne procesu karnego. W sposób bezpośredni narusza też prawa i wolności osoby, która w oparciu o tak ogólną przesłankę pozbawiana jest wolności, czasami na długie miesiące lub lata, i to jeszcze przed zapadnięciem ewentualnego wyroku skazującego.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.