Liczy się kontekst i cel regulacji

W wyroku z 4 lutego 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości UE rozstrzygnął ostatecznie kwestię związaną z możliwością dochodzenia roszczeń przez licencjobiorcę znaku towarowego, niewpisanego do rejestru Urzędu ds. Własności Intelektualnej Unii Europejskiej (dalej „EUIPO”). Jedna z niemieckich spółek, posiadająca licencje na używanie znaku towarowego UE, wniosła do niemieckiego sądu o zakazanie używania tego znaku w obrocie przez innego przedsiębiorcę. Licencja nie została wpisana do rejestru. Sąd niemiecki zakazał naruszycielowi używania tego znaku. Niemniej jednak w wyniku apelacji, w której naruszyciel podważał prawo licencjobiorcy do występowania z roszczeniami, sąd odwoławczy zadał pytanie prejudycjalne, które sprowadzało się do rozstrzygnięcia kwestii możliwości dochodzenia roszczeń przez licencjobiorcę w sytuacji, gdy nie został on wpisany do rejestru.

Zagadnienie nie jest jednoznaczne ze względu na treść samych przepisów rozporządzenia o znaku towarowym Unii Europejskiej (dalej „rozporządzenie”) dotyczących kwestii udzielania licencji oraz dochodzenia roszczeń przez licencjobiorcę. Chodzi przede wszystkim o interpretację art. 23 rozporządzenia. Przepis art. 22 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż bez uszczerbku dla postanowień umowy licencyjnej, licencjobiorca może wystąpić z powództwem o stwierdzenie naruszenia prawa do wspólnotowego znaku towarowego wyłącznie za zgodą właściciela tego znaku, natomiast art. 23 ust. 1 precyzuje dodatkowo, iż czynności prawne określone w art. 17, 19 oraz 22 dotyczące wspólnotowego znaku towarowego wywołują skutki prawne wobec stron trzecich we wszystkich państwach członkowskich, dopiero po wpisaniu ich do rejestru.