Umowa know-how reguluje obrót specjalistyczną wiedzą o charakterze poufnym, dotyczącą technologii czy procesu technologicznego, stosowanych dla określonego wyrobu. Często są to tajemnice przedsiębiorstwa.
Umowę know-how, dotyczącą nieujawnianych do wiadomości publicznej informacji technicznych, handlowych czy organizacyjnych, które mają wartość gospodarczą, zawierają przekazujący (udzielający) i zamawiający (odbiorca). Przekazujący jest właścicielem projektu lub procesu technologicznego i w umowie zobowiązuje się do odstąpienia zamawiającemu jego opisu wraz z dokumentacją i informacjami, które są niezbędne do zrealizowania go. Zamawiający będzie stosował przekazany projekt, więc zobowiązuje się do zachowania w tajemnicy informacji, jakie o nim uzyskał. Chodzi o wiedzę, co do której przekazujący podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności.
Umowa nienazwana
Umowy know-how nie mają odpowiednika w języku polskim. Po angielsku know oznacza wiedzieć, how – jak. Umowy te określa się jako nienazwane, ponieważ nie zostały opisane w kodeksie cywilnym. Zawierają jednak elementy umów uregulowanych – np. najmu, dzierżawy, licencji czy sublicencji odnośnie do eksploatacji wzorów użytkowych lub wynalazków. Ich treść może być konstruowana przez strony w dowolny sposób, byleby nie naruszała przepisów obowiązującego prawa, a wynika to z zasady swobody umów. Artykuł 3531 kodeksu cywilnego mówi bowiem, że strony, które zawierają umowę (każdą, a więc i nienazwaną, czyli także know-how), mogą ułożyć stosunek prawny według swojego uznania, pod warunkiem jednak, że jego treść ani cel nie sprzeciwiają się właściwości (naturze) stosunku, ustawie oraz zasadom współżycia społecznego.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.