Umowa know-how reguluje obrót specjalistyczną wiedzą o charakterze poufnym, dotyczącą technologii czy procesu technologicznego, stosowanych dla określonego wyrobu. Często są to tajemnice przedsiębiorstwa.
Umowę know-how, dotyczącą nieujawnianych do wiadomości publicznej informacji technicznych, handlowych czy organizacyjnych, które mają wartość gospodarczą, zawierają przekazujący (udzielający) i zamawiający (odbiorca). Przekazujący jest właścicielem projektu lub procesu technologicznego i w umowie zobowiązuje się do odstąpienia zamawiającemu jego opisu wraz z dokumentacją i informacjami, które są niezbędne do zrealizowania go. Zamawiający będzie stosował przekazany projekt, więc zobowiązuje się do zachowania w tajemnicy informacji, jakie o nim uzyskał. Chodzi o wiedzę, co do której przekazujący podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności.
Umowa nienazwana
Umowy know-how nie mają odpowiednika w języku polskim. Po angielsku know oznacza wiedzieć, how – jak. Umowy te określa się jako nienazwane, ponieważ nie zostały opisane w kodeksie cywilnym. Zawierają jednak elementy umów uregulowanych – np. najmu, dzierżawy, licencji czy sublicencji odnośnie do eksploatacji wzorów użytkowych lub wynalazków. Ich treść może być konstruowana przez strony w dowolny sposób, byleby nie naruszała przepisów obowiązującego prawa, a wynika to z zasady swobody umów. Artykuł 3531 kodeksu cywilnego mówi bowiem, że strony, które zawierają umowę (każdą, a więc i nienazwaną, czyli także know-how), mogą ułożyć stosunek prawny według swojego uznania, pod warunkiem jednak, że jego treść ani cel nie sprzeciwiają się właściwości (naturze) stosunku, ustawie oraz zasadom współżycia społecznego.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.