Osoba, na wniosek której organ administracji publicznej wszczął postępowanie, może wnioskować o jego umorzenie. Organ wyda pozytywną decyzję tylko w sytuacji, gdy inne strony nie zgłoszą sprzeciwu i gdy nie będzie to niezgodne z interesem społecznym.
Fakultatywna podstawa umorzenia postępowania określona w art. 105 k.p.a. wynika z obowiązującej w kodeksie postępowania administracyjnego zasady dyspozycyjności. Strona ma bowiem prawo rozporządzać przysługującym jej prawem. Może ona dlatego żądać umorzenia, gdy z jakichkolwiek przyczyn nie jest już zainteresowana kontynuacją postępowania i uzyskaniem merytorycznego rozstrzygnięcia. Taką sytuację określa się w nauce prawa jako bezprzedmiotowość postępowania o charakterze subiektywnym lub względnym. Z treści art. 105 par. 2 k.p.a. wynika, że organ nie jest jednak związany tym wnioskiem. Może on załatwić podanie strony pozytywnie przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, jak również negatywnie i wtedy powinien wydać postanowienie o odmowie umorzenia postępowania. Od tego postanowienia nie przysługuje zażalenie i może być ono zaskarżone przez stronę w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, tj. decyzji merytorycznej (wyrok WSA w Warszawie z 17 grudnia 2008 r., VIII SA/Wa 354/08, Lex nr 527226).
Podstawy umorzenia
Stosownie do treści art. 105 par. 2 k.p.a. nie może być umorzone postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu przez organ administracji publicznej, chyba że wszczął on postępowanie w oparciu o art. 61 par. 2 k.p.a., uzyskując następnie zgodę strony na jego prowadzenie. Umorzenia ogólnego postępowania nie może żądać uczestnik na prawach strony, ponieważ nie dysponuje on prawami lub obowiązkami stanowiącymi przedmiot postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2007 r., IV SA/Wa 49/07, Lex nr 342183).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.