Przepis kodeksu cywilnego, mówiący o możliwości żądania zwrotu uzasadnionych wydatków i nakładów na rzecz użyczoną, nie ma zastosowania do rozliczenia nakładów na taką rzecz poczynionych przez biorącego do używania za zgodą użyczającego.
Helena W. była najemczynią lokalu w Szczecinie, którego właścicielem była gmina. Jesienią 1989 r., na prośbę najemczyni zamieszkali z nią na zasadzie użyczenia Jacek i Małgorzata A. z dzieckiem, ale strony w umowie nie określiły terminu, na jaki ją zawierają.
Małżonkowie otrzymali do wyłącznego użytku pokój, prawo do korzystania z pokoju przechodniego, kuchni, przedpokoju i toalety, w zamian zobowiązali się do pokrywania 2/3 opłat. W 1992 roku małżonkowie przejęli na siebie wszystkie płatności i uzgodnili z najemczynią, że etapami przeprowadzą remont, który podniesie standard lokalu. Początkowo Helena W. sama występowała o zgodę na remont, potem uzgodnione pisma pisała Małgorzata A., a podpisywała najemczyni. Wydatki na zakup materiałów i prace remontowe pokryli małżonkowie A.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.