TDNDGP WEEKEND

Rynek pracy przypomina społeczność, która reglamentuje awans. Kto źle zacznie zawodową ścieżkę, może utknąć na marginesie.

Zaczynały się lata 60., gdy Edward Mukuka Nkoloso, weteran II wojny światowej i uczestnik ruchu oporu na ziemiach, które wkrótce miały zyskać niepodległość jako Republika Zambii, postanowił podbić kosmos. Założył Narodową Akademię Nauki, Badań Kosmicznych i Filozofii i rozpoczął przygotowania do pierwszego w świecie załogowego lotu na Księżyc.

Eduard Koczergin urodził się w Leningradzie z matki Polki i ojca Rosjanina w roku 1937, pamiętnym roku Wielkiej Czystki. Ojca aresztowano tuż przed jego narodzinami (i niebawem rozstrzelano), matkę Bronisławę Odyniec stalinowski wymiar sprawiedliwości skierował do łagru, kiedy Eduard miał dwa lata.

Nie masz już siły na tę naszą zaściankową wojnę plemion? Bolą cię ręce od comiesięcznego klaskania Prezesowi grzmiącemu o Prawdzie, do której wciąż się zbliżamy, ale zbliżyć się, broń cię Panie Boże, nie możemy, bo a nuż się okaże, że to trzecia prawda tischnerowska?

Ameryka grozi, że wycofa się z porozumień klimatycznych o redukcji emisji CO2. Polska wiwatuje, ale czy ma powody? To raczej zapowiedź kłopotów dla naszej energetyki.

Nie wygrana piłkarzy z Rumunią, nie nominowanie na członka PZU jakiejś niekompetentnej koleżanki prezydenta, a nawet nie pogaduszki ks. Sowy przy ośmiorniczkach u innego Sowy okazały się najważniejszym wydarzeniem mijającego tygodnia. Sądząc po liczbie komentarzy, wpisów, lajków i udostępnień za absolutnie hitową informację naród uznał rozstanie Roberta Janowskiego z TVP i koniec kultowego „Jaka to melodia?”.

Po przedterminowych wyborach w Wielkiej Brytanii torysi najpewniej utrzymają się przy władzy. Ich przewaga nad Partią Pracy mocno jednak stopniała. Dla lewicy (i to nie tylko tej brytyjskiej) płynie stąd kilka intrygujących lekcji.

Zobaczyłem wystawę w Zamku Ujazdowskim, tę o „Późnej polskości”. Jak to bywa, kiedy zgromadzi się prace współczesnych polskich twórców, przeważa moralnie wzmożona naiwna publicystyka pod postacią niewyszukanych prezentacji plastycznych. Jak kto lubi, niech lubi. Prac wykraczających ponad ten poziom jest kilka. Skoro mowa o polskiej sztuce współczesnej, to chyba i tak mamy dobry wynik.

O ile u ludzi ta cecha nie jest pożądana, o tyle w przypadku drożdży – jak najbardziej. O czym przekonują naukowcy ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie

Przez Biały Dom przewinęło się spore grono politycznych kanciarzy, lecz ten największy wcale nie nazywał się Donald Trump.

Po czarnym proteście zrobił się ruch w polskiej literaturze feministycznej. Tej wyczekiwanej, przełomowej książki jeszcze nie ma. Jest za to „Tramwaj zwany uznaniem” Ewy Majewskiej. A to, co jest, zawsze zasługuje na większe uznanie od tego, co dopiero może się pojawić.