Komentarz do ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych

Dwie pierwsze ustawy zostały zmienione ustawą nowelizacyjną. W przypadku ustawy o emeryturach i rentach z FUS niezbędne było dostosowanie jej przepisów dotyczących zasad przechowywania akt do zmian dokonanych w ustawie z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 917 ze zm.) oraz w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1778 ze zm.), które zostały omówione w komentarzu opublikowanym 18 października. Dodany do ustawy emerytalnej art. 116 ust. 6 potwierdza, że ubezpieczeni występujący z wnioskiem o rentę lub emeryturę nie muszą przedstawiać dowodów, iż podlegali ubezpieczeniom po 1998 r. (a więc po wejściu w życie reformy emerytalnej), chyba że chodzi o pracę w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Od tego czasu bowiem informacje o przebiegu ubezpieczenia gromadzone są na indywidualnym koncie ubezpieczonego prowadzonym przez ZUS. Nie ma więc potrzeby przedstawiania dokumentów potwierdzających zatrudnienie lub zarobki po tej dacie. Potwierdzał to już wcześniej sam ZUS na druku wniosku o przyznanie emerytury, informując w pouczeniu, że za okresy ubezpieczenia po 1998 r. nie trzeba dołączać żadnych dowodów, chyba że wnioskodawca ubiega się o emeryturę nauczycielską lub górniczą. Kolejną zmianą w ustawie emerytalnej było dostosowanie art. 125a do ogólnych zasad przechowywania dokumentacji pracowniczej wprowadzonych ustawą nowelizacyjną, które, przypomnijmy, polegają na ustanowieniu dwóch okresów:

• 50 lat – dla zgłoszonych do ubezpieczeń przed 1 stycznia 1999 r., oraz tych zgłoszonych między 1 stycznia 1999 r. a 31 grudnia 1999 r., za których płatnik nie złożył do ZUS raportu informacyjnego oraz zgłoszonych do ubezpieczeń w dowolnym czasie, ale wykonujących prace związane z górnictwem;