Wyrok uniewinniający pracownika nie wiąże sądu pracy, ale może wpłynąć na podstawę dyscyplinarki

Zgodnie z art. 11 kodeksu postępowania cywilnego „ustalenia wydane w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym”. Oznacza to, że w postępowaniu o roszczenia pracownicze – podobnie jak w procesie cywilnym – uniewinniający wyrok sądu karnego nie ma wiążącego znaczenia (wyrok SN z 4 lutego 1982 r., sygn. akt I PRN 1/82, OSNCP 1982, nr 8–9, poz. 131). To zasada generalna. W opisywanym przypadku trzeba więc rozważyć, czy zachowanie pracownika można uznać za kwalifikujące się jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych (art. 52 par. 1 pkt 1 kodeksu pracy), a może jednak jako popełnienie przestępstwa przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem (art. 52 par. 1 pkt 2 k.p.).