Idzie Polak do związków. Za granicą. Nauczyliśmy się walczyć o swoje prawa

20 sierpnia 2015 r. Anglii nie dotknął Armagedon. Przeciętny Brytyjczyk, jadąc do pracy, nie utknął w korkach ze względu na strajk transportowców, zjadł lunch w ulubionej restauracji, bo nie protestowała obsługa lokalu, nie musiał zostać w domu z dzieckiem, bo jak zwykle zajęła się nim opiekunka. Nie stanęły place budów, komunikacja, usługi. A miały. Na ten dzień zaplanowany był protest Polaków pracujących na Wyspach. Mieli protestować przed parlamentem, by w ten sposób uzmysłowić Brytyjczykom, jaką wartość dla ich gospodarki ma ciężka praca imigrantów znad Wisły. I przekonać ich, aby przestali narzekać na napływ obcych, rzekome nadużywanie przez nich pomocy społecznej oraz odbieranie miejsc pracy Anglikom.

Z protestu nic nie wyszło. Przed brytyjskim parlamentem pojawiła się jedynie garstka zainteresowanych. Pozostali – jak co dzień – poszli do pracy. Czyżby znów sprawdziła się maksyma, że Polacy umieją się bić, lecz nie walczyć? Nic bardziej błędnego. Pracownicy znad Wisły znaleźli skuteczniejszy sposób na dochodzenie swoich praw. Zamiast brać udział w tradycyjnych „pospolitych ruszeniach”, wolą współpracować z zagranicznymi związkami zawodowymi, które pomagają im w wywalczaniu przywilejów. Zamiast konspirować na portalach społecznościowych, składają przy wsparciu związków pozwy do sądów. Tylko w ostatnich miesiącach w ten sposób swoje uprawnienia wywalczyli Polacy pracujący np. w Szwajcarii, Finlandii, Francji. Nie walczą tylko dla siebie – zwycięstwo przed zagranicznym sądem (nawet przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej) przeciera szlaki dla innych zatrudnionych. Imigranci znad Wisły nie dają się już traktować jak najtańsza siła robocza Europy, którą można łatwo wykorzystać.