Prawo niejasno określa płace i zasady naboru urzędników

Osobom, które chcą rozpocząć karierę zawodową w administracji, wydaje się, że wystarczy sięgnąć do przepisów, aby zapoznać się z zasadami zatrudniania, awansu czy wynagrodzeń. Nic bardziej mylnego. Wprawdzie ustawa z 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz.U. nr 170, poz. 1218 z późn. zm.) precyzuje te zasady, ale kilkadziesiąt tysięcy osób tzw. urzędów państwowych nie jest w korpusie Służby Cywilnej (SC). Pracuje na podstawie niejasnych kryteriów często określanych przez dowolnie tworzone wewnętrzne regulaminy. Eksperci oceniają, że taka praktyka jest zła i powoduje nierówne traktowanie osób wykonujących podobne zadania.

Nagroda za pracę w SB

Ustawa z 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 86, poz. 953 z późn. zm.) dotyczy pracowników zatrudnionych m.in. w kancelarii Sejmu, Senatu, Prezydenta, Sądzie Najwyższym, biurze Rzecznika Praw Obywatelskich i Rzecznika Praw Dziecka, Generalnym Inspektoracie Ochrony Danych Osobowych, regionalnych izbach obrachunkowych, Instytucie Pamięci Narodowej i Rządowym Centrum Legislacji. Osoby, które chcą tam pracować, powinny m.in. mieć nieskazitelny charakter. Natomiast w przypadku ustawy o SC kandydat musi spełnić ostrzejsze wymogi. Nie może być karany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Kandydaci na pracowników urzędów państwowych, w przeciwieństwie do osób ubiegających się o pracę w SC, nie mają więc obowiązku składać oświadczenia o niekaralności.