Rodziny ponoszą jedynie minimalne koszty pobytu ich członka w domu pomocy społecznej. To powoduje, że obowiązek ten spada na gminy.
Opłata za pobyt osoby w domu pomocy społecznej (DPS) jest równa średniomiesięcznemu kosztowi utrzymania takiej osoby w placówce. Jest dzielona i pokrywana najpierw przez mieszkańca DPS-u do wysokości 70 proc. jego dochodu. Następnie obowiązek współfinansowania ma małżonek oraz dzieci tej osoby, a ewentualną różnicę dopłaca gmina. W praktyce kiedy koszt utrzymania sięga od 2,5 tys. zł do 3 tys. zł w zależności od standardu DPS, to gminy opłacają większość tej sumy.
– Zwykle mieszkaniec, który ma niską emeryturę, płaci średnio 500–600 zł. Natomiast rodzina, jeżeli jej dochód nie przekracza 250 proc. kryterium dochodowego przewidzianego w pomocy społecznej, nie musi ponosić żadnych kosztów – mówi Anna Prusak, dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrześni.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.