Praca

Obowiązywanie wewnętrznych regulacji płacowych może wywoływać praktyczne problemy. Dla przykładu przyjmijmy, że w firmie obowiązuje zakładowy układ zbiorowy pracy. Strony w drodze protokołu dodatkowego wprowadziły do niego terminowy załącznik, zgodnie z którym od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. pracownikom będzie wypłacana premia kwartalna w wysokości 10 proc. ich wynagrodzenia. Po tym terminie załącznik traci swą moc.

Co zrobić z wynagrodzeniem księgowej, czekającej przy swoim biurku na usunięcie awarii uniemożliwiającej pracę? A z pomysłowym handlowcem, który w zaciszu swojego biura i przy wykorzystaniu służbowego sprzętu odświeża znajomości z dawno niewidzianymi znajomymi?

Kilka tygodni temu Polskę obiegła informacja przekazana przez Związek Zawodowy Inżynierów i Techników PZL-Świdnik, że pracownicy produkcyjni tego przedsiębiorstwa odgórną decyzją pracodawcy zostali pozbawieni miejsc siedzących („zmiana organizacji pracy”) i swoje obowiązki wykonują, stojąc przy stołach produkcyjnych lub na klęczkach. Koledzy związkowcy z Włoch, gdy się o tym dowiedzieli, spytali nawet, czy chodzi o jakąś produkcję wysoce religijnej natury. Żarty żartami, ale przy tej okazji można – i warto – spytać: czy i kiedy pracodawca musi rzeczywiście organizować pracę w pozycji siedzącej?

Nowelizacja, która wejdzie w życie od stycznia, wciąż nie wypełnia luki, jaką jest brak sankcji za zbyt późne poinformowanie o tym, kto z działaczy związkowych jest chroniony. Firmy niezmiennie będą mieć z tym kłopot.

Policjant nie ma prawa dorabiać bez zgody przełożonego. Komendant mógł dyscyplinarnie wydalić go ze służby. Tak uznał Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając kasację.