Cena uzyskana ze sprzedaży wierzytelności własnej to przychód finansowy

Sprzedaż wierzytelności mieści się w katalogu działań mających na celu uzyskanie przychodów albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Jednak w większości przypadków przy sprzedaży wierzytelności przedawnionych możliwa do uzyskania cena rynkowa jest niższa od wartości nominalnej wierzytelności. Przepisy zezwalają na zakwalifikowanie jako kosztu uzyskania przychodu straty powstałej w wyniku takiej sprzedaży, ale dotyczy to wyłącznie tych wierzytelności, które uprzednio zostały zaliczone przez podatnika do jego przychodów należnych (a w konsekwencji zwiększyły podstawę opodatkowania w podatku dochodowym). Przy czym możliwość ujęcia w kosztach podatkowych straty ze sprzedaży wierzytelności przedawnionej do końca 2017 r. była kwestią sporną. Organy podatkowe konsekwentnie stały na stanowisku, że taka strata nie może być kosztem podatkowym, z kolei orzecznictwo sądowe w tym zakresie nie było jednolite. Od 1 stycznia 2018 r. obowiązują jednak znowelizowane przepisy ustaw o podatku dochodowym, dotyczące obciążania kosztów podatkowych wartością wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, umorzonych lub sprzedanych ze stratą. Przy czym nie zawsze pełna wysokość straty czy wartość umorzenia może obecnie obciążać firmowe koszty podatkowe. Nie ma więc już wątpliwości, że kwoty odpisane przez przedsiębiorcę jako nieściągalne, umorzone lub sprzedane ze stratą mogą być rozliczone w rachunku podatkowym do wysokości przychodu należnego, wykazanego wcześniej w związku z daną należnością.