Kwestia leasingu transgranicznego jest w różny sposób traktowana w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania. Dlaczego?
Istotny jest tu zakres pojęcia należności licencyjne. Wcześniejsze wersje Modelowej Konwencji (MK) OECD - z 1963 roku i z 1977 roku - w art. 12 dotyczącym należności licencyjnych obejmowały tym pojęciem m.in. transgraniczne płatności z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, czyli m.in. wypłat z tytułu umów leasingu środków trwałych. Jeżeli więc umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawiera w treści definicji należności licencyjnych odniesienie do płatności leasingowych, transfery te będą mogły zostać opodatkowane w państwie źródła podatkiem, jeżeli dana umowa przewiduje prawo do opodatkowania tych należności u źródła.
Sytuacja zmieniła się w 1992 roku, gdy z zakresu definicji należności licencyjnych w art. 12 ust. 2 MK OECD usunięto sformułowanie o płatnościach z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego. Tym samym płatności z tytułu leasingu transgranicznego przestały być traktowane jako należności licencyjne i są uznawane jako zyski przedsiębiorstw, opodatkowane zgodnie z art. 7 MK OECD.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.