Zagraniczne pieniądze za naukę norweskiego przez marynarza z daniną w Polsce

Chodziło o podatnika, któremu norweski pracodawca zajmujący się transportem międzynarodowym zaproponował zatrudnienie na statku morskim. Najpierw zobowiązał jednak Polaka do ukończenia w naszym kraju 12 tygodniowego szkolenia językowego. Dopiero to miało dać mu pewność dalszego zatrudnienia. W czasie kursu przyszły pracodawca miał wypłacać podatnikowi pensję i opłacać jego koszty. Podatnik płacił tylko za zakwaterowanie, podróż i wyżywienie. Z samej umowy o pracę wynikało jednak, że pierwszym dniem zatrudnienia był ten w którym podatnik przystąpił do szkolenia więc wynagrodzenie jakie dostawał było odpowiednikiem tego płaconego podczas urlopu szkoleniowego.

Podatnik nabrał wątpliwości w którym kraju rozliczy wynagrodzenie jakie otrzyma podczas szkolenia i czy cokolwiek zmieni ewentualna rezygnacja pracodawcy na skutek np. nie zaliczenia kursu. Sam uważał, że danina powinna być pobrana w Norwegii. Powołał się na art. 14 ust. 3 umowy podatkowej między oboma krajami (Dz. U. z 2010 r. nr 134, poz. 899 ze zm.) w wersji obowiązującej do końca 2013 r. jak i po tej dacie. Przed zmianami wynikało z niego, że dochód z pracy na pokładzie norweskiego statku morskiego powinien być tam opodatkowany. Wynagrodzenie za uczestnictwo w kursie jest integralnie związane z jego przyszłą pracą jako marynarz więc powinny się stosować do niego te same zasady – podkreślał podatnik. Zauważył też, że niewiele zmieniły zmiany do umowy, które weszły w życie w 2014 r. Z nowego art. 14 ust. 3 wynika bowiem, że praca na statku morskim zarejestrowanym w skandynawskim rejestrze podlega opodatkowaniu w Polsce o ile wykonuję ją podatnik zamieszkały w naszym kraju. Tylko jeśli wykonuje ją na innych niezarejestrowanych statkach podatek zapłaci za granicą. Zdaniem podatnika nic nie zmieni nawet niezaliczenie szkolenia językowego.