Podatnik, który nabywa nieruchomość zabudowaną, jeżeli zamierza ją amortyzować, musi zadbać, by w umowie wartość gruntu była wyodrębniona.
Gdy podatnik nabywa na potrzeby firmy składniki majątkowe, które przepisy podatkowe każą traktować jako środki trwałe, co do zasady nie ma możliwości zaliczenia tych wydatków bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Wolno mu to zrobić tylko przez odpisy amortyzacyjne. Jednak nie każdy składnik majątku podlega amortyzacji. Mimo bowiem, że do środków trwałych zaliczane są nieruchomości, to pojęcie to nie obejmuje gruntów.
Przepisy podatkowe wyraźnie mówią, że amortyzacji podlegają, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania m.in. na podstawie umowy najmu, dzierżawy. Amortyzacji podlegają również niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych (są nimi pod pewnymi warunkami np. nakłady modernizacyjne poczynione w obcym budynku, a także budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie).
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.