Uzdrowiska, szpitale, hotele i spa zapłacą niższe podatki

Spór dotyczył przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 z późn. zm.). Zgodnie z nią stawka dla powyższych budynków lub ich części wynosi obecnie maksymalnie 4,63 zł za 1 mkw. powierzchni użytkowej i jest zdecydowanie niższa od stawki właściwej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (wynosi ona w 2013 r. maksymalnie 22,82 zł za 1 mkw. powierzchni użytkowej). Problem jednak w tym, że od 1 lipca 2011 r. stosuje się ją nie tylko do budynków lub ich części zajętych na działalność leczniczą przez podmioty ją świadczące, lecz także do tych związanych z taką działalnością. Różnica polega na tym, że przed zmianą opodatkowane były jedynie pomieszczenia, w których faktycznie wykonywane były świadczenia lecznicze, a więc np. sala operacyjna w szpitalu czy zabiegowa w sanatorium. Od pokoju, w którym nocował pacjent trzeba było już płacić podatek według znacznie wyższej stawki. Podobnie od korytarzy budynku sanatorium, stołówki czy restauracji dla kuracjuszy. Po zmianach wszystkie pomieszczenia dodatkowe, które mają związek z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, są opodatkowane niższą, preferencyjną stawką. W efekcie, w gminach uzdrowiskowych, takich jak skarżący w sprawie Kołobrzeg, zmiana spowodowała spadek dochodów z podatku od nieruchomości. Sanatoria i szpitale zaczęły bowiem opodatkowywać niższą stawką wszystkie pomieszczenia związane z działalnością leczniczą, z których mogą korzystać kuracjusze, a więc np. hotele, spa, restauracje, stołówki czy baseny.