Sikora: Pacjent i tak zostanie sam ze swoim problemem

TK orzekł, że prawo pacjenta do ochrony zdrowia musi ustąpić przed wolnością sumienia, jeżeli nie chodzi o ratowanie zdrowia i życia. W praktyce lekarz, zasłaniając się własnymi przekonaniami, nie musi wskazywać innego medyka czy placówki, która świadczenie wykona. Kto więc ma to zrobić? Zdaniem sędziów rozwiązaniem byłoby, aby informację o tym podawał nie lekarz, lecz NFZ czy administracja tych placówek leczniczych, które takie informacje mają. I tu wychodzi brak wiedzy sędziów na temat tego, jak wygląda potencjał informacyjny NFZ. Świetnym przykładem jest system informatyczny, który ma pomóc pacjentom w znalezieniu placówki, gdzie czas oczekiwania na wykonanie konkretnego świadczenia – i nie mam tu na myśli aborcji, tylko zwykłą operację chociażby wykonania zaćmy – jest najkrótszy. NFZ na stronie internetowej (i poszczególne jego odziały) ma specjalną zakładkę (ogólnopolski informator o czasie oczekiwania na świadczenia medyczne), gdzie wpisując nazwę zabiegu, który ma być wykonany, województwo oraz miasto, zobaczymy całą listę placówek, które wykonują wskazane świadczenie na podstawie kontraktu z funduszem. Tyle teoria. Konia z rzędem tej osobie, której na podstawie zawartych tam informacji udało się uzyskać leczenie w wyświetlanych terminach. Dane te są absolutnie niewiarygodne. Szpitale, przychodnie i poradnie, które muszą takie rzeczy raportować do funduszu, wpisują liczby z sufitu. Tam, gdzie wyskakuje czas oczekiwania np. dwa, trzy dni – po weryfikacji (czyli zainteresowany i tak musi sam zadzwonić do wskazanej placówki, okazuje się, że jest to np. pół roku. Sami zarządzający placówkami nieoficjalnie przyznają, że dane zamieszczone w informatorze nijak się mają do rzeczywistości.