Historia ratingów: Każdy chciałby mieć swoją agencję

Historia oceny zdolności kredytowej sięga pierwszej połowy XIX w. Po panice z roku 1837 w USA zaczęto weryfikować, czy kupcy i handlowcy są w stanie regulować swoje zobowiązania wobec kontrahentów. W tym celu w 1841 r. powołano nowojorską Mercantile Agency. Pojawił się jednak problem: okazało się, że ocena wiarygodności jest trudna do ustandaryzowania. A na ratingi tworzył się popyt – weryfikowano już nie tylko zwykłych kupców, lecz także wielkie przedsiębiorstwa i emitowane przez nie papiery wartościowe.

Rynek przyspieszył dzięki kolei. Spółki kolejowe obiecywały inwestycje, emitowały obligacje, po czym niektóre z nich plajtowały. Konieczność wprowadzenia standardu oceny kredytowej przedsiębiorstw stała się aż nadto widoczna.

Z pionierskim pomysłem wyszedł amerykański analityk finansowy – opracował on literowy kod szacowania ryzyka inwestowania w papiery wartościowe. Najbardziej wiarygodne były podmioty oznaczone literą A, a najmniej – literą C. Tym analitykiem był John Moody i od jego nazwiska utworzono jedną z największych agencji ratingowych, należącą dziś do tzw. wielkiej trójki (obok Standard & Poor’s oraz Fitch). To Moody w 1909 r. jako pierwszy zaprezentował osobny raport poświęcony wiarygodności kredytowej spółek kolejowych, zainicjował też model biznesowy agencji – abonamentowe opłaty od inwestorów.

Kolei swój początek zawdzięcza też Standard & Poor’s. Pod koniec XIX w. Henry Varnum Poor kupił wydawnictwo American Railroad Journal, w którym przyglądał się kondycji finansowej amerykańskich firm kolejowych. Pół wieku później firma połączyła się z firmą audytorską Standard.