Jaka stopa bezrobocia jest prawdziwa

Bezrobocie oznacza sytuację, w której część zasobów pracy jest niewykorzystana. Różne są klasyfikacje bezrobocia. Jedną z nich jest podział na dobrowolne i przymusowe. To pierwsze obejmuje osoby, które z różnych przyczyn same zmieniają zajęcie i szukają nowej pracy. Nie wynika ono z braku miejsc pracy. Bezrobocie dobrowolne jest częścią bezrobocia frykcyjnego, wywołanego przez mało doskonały przepływ informacji między pracodawcami a pracobiorcami i odzwierciedla naturalny proces fluktuacji pracowników. Dopasowanie do siebie umiejętności, stanowiska pracy, branży i lokalizacji zakładu wymaga przetworzenia wielu informacji, a to zajmuje czas. Nie ma przecież dwóch takich samych miejsc pracy i dwóch takich samych pracowników. Bezrobocie jest tym mniejsze, im sprawniejszy jest system informacyjny, im więcej energii włożą w znalezienie siebie obie strony umowy o pracę.

Naturalny proces tworzenia i likwidacji miejsc pracy prowadzi także do bezrobocia strukturalnego, wynikłego z niedopasowania potrzeb firm i umiejętności pracowników na pewnym obszarze geograficznym. Ono też nie wynika z braku miejsc pracy, choć jest przymusowe. Praca bowiem jest, ale nie tam, gdzie mieszkają pracownicy albo chętni do jej podjęcia nie mają odpowiednich kwalifikacji. Sumę bezrobocia frykcyjnego i strukturalnego ekonomiści nazywają stopą bezrobocia równowagi lub naturalną stopą bezrobocia lub nawet stanem pełnego zatrudnienia, gdyż takie bezrobocie jest w dużej mierze niezależne od koniunktury gospodarczej. Zależy ono głównie od rozwiązań instytucjonalnych, w tym: systemu informacji, poziomu zasiłków dla osób bez pracy, elastyczności systemu edukacji względem potrzeb firm oraz gotowości do zmiany miejsca zamieszkania. Poprawa albo pogorszenie koniunktury wpływają zaś na stan bezrobocia cyklicznego.