Wspólne prawo ochronne

Ochrona udzielona oznaczonej kategorii oznaczeń przez przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej zapewnia nie tylko wyłączność używania ich przez uprawnionego, lecz także daje pewne gwarancje, iż znaki korzystające z ochrony nie będą wywoływały konfuzji w obrocie, co do pochodzenia towarów nimi opatrzonych, od określonego przedsiębiorcy.

Dla takich sytuacji przewidziana została instytucja wspólnego znaku towarowego. Już w podstawowej dla prawa własności przemysłowej Konwencji paryskiej z 1883 r. o ochronie własności przemysłowej została ona przewidziana (art. 7 bis), a następnie przejmowana przez ustawodawstwa krajowe. I tak w polskim systemie prawnym nieobowiązująca już ustawa o znakach towarowych do instytucji tej nawiązywała w art. 32 i następnych. Aktualnie obowiązujące przepisy regulują problematykę związaną z równoległym korzystaniem z danego oznaczenia przez kilka podmiotów, przy czym wyróżnić należy dwie sytuacje faktyczne i prawne. Dalsze uwagi należy rozpocząć od art. 122 ust. 1, zgodnie z którym przepis art. 120 ust. 1 nie wyklucza uznania za znak towarowy oznaczenia przeznaczonego do równoczesnego używania przez kilku przedsiębiorców, którzy zgłosili go wspólnie, jeżeli używanie takie nie jest sprzeczne z interesem publicznym i nie ma na celu wprowadzenia odbiorców w błąd co do charakteru, przeznaczenia, jakości, właściwości lub pochodzenia towarów (wspólne prawo ochronne). Zasady używania znaku towarowego na podstawie wspólnego prawa ochronnego określa regulamin znaku przyjęty przez przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1.