Niedziński: Poparłbym wyjście z UE, gdybym był Brytyjczykiem

Gdybym był Brytyjczykiem, głosowałbym za Brexitem, bo Unia jest czymś kompletnie innym niż Europejska Wspólnota Gospodarcza, do której Wielka Brytania wchodziła przed 40 laty. Coraz bardziej odległym od pierwotnych założeń. Wielkiej Brytanii chodziło o wspólny rynek – i  nic więcej. Na pewno nie o to, by powstawało rządzone przez biurokratów superpaństwo, w którym instytucje unijne metodą faktów dokonanych coraz bardziej rozszerzają swoje kompetencje. W którym mimo teoretycznej równości państw zawsze okazuje się, że mniejszy kraj może być przymuszany niemal do wszystkiego, jak było w przypadku Grecji, przez bardziej wpływowych członków. W którym dopuszczany jest tylko jeden rodzaj poglądów, a politycy nieco mniej euroentuzjastyczni z definicji nie mają racji, i gdzie jeśli wyborcy zagłosują nie po myśli rządzących, głosowanie można powtórzyć. W którym Komisja Europejska reguluje wysokość płomieni w  świeczkach, głośność odkurzaczy i tysiące innych rzeczy zaprzeczających zdrowemu rozsądkowi.

Nie chodziło też o to, by mieszkanie w Wielkiej Brytanii stało się świętym i niezbywalnym prawem każdego z 508 mln mieszkańców UE i władze kraju nie mogły w żaden sposób mieć wpływu na to, kto i  po co się osiedla. Nie negując statystyk, że migranci więcej wpłacają do brytyjskiego budżetu, niż z niego wypłacają, ale większe wpływy niekoniecznie rekompensują takie sprawy jak dłuższe kolejki do szpitali i przepełnione klasy w   szkołach.