Lewestam: Wrócić innym

Dobrze się z sobą czujemy, my, podróżnicy, bo podróże, jak tradycyjnie głosiła zawsze wieść gminna, są ważne. Po pierwsze, dodają punktów towarzyskich. Nawet jak człowiek jest nudny jak flaki z olejem, to jak powie przy stole, że jechał śladami boćków z Mazur do Afryki, wzbudzi w oczach współbiesiadników iskrę zainteresowania. Po drugie, podróże rozwijają. Rozwijają, czyli stawiają na głowie naszą prawdę i nieprawdę, wzburzają systemy przekonań, pokazując nam inność i konfrontując z obcością, wypełniają nas jakże potrzebnymi duszy uczuciami zachwytu, strachu, wzniosłości, obrzydzenia, zdziwienia czy pokory. Po trzecie, uczą. Świat jest bowiem i piękny, i straszny, a doświadczyć tego to sprawa inna, niż o tym przeczytać. Po czwarte, podróż to przyrodzony człowiekowi instynkt. Można go tłumaczyć świecko biologią, w końcu jesteśmy nie tylko łowcami, lecz także zbieraczami i jak gdzieś już zerwaliśmy swoje jagódki, to od razu chcemy ruszać za następny krzak. Można też myśleć o tym z perspektywy eschatologicznej: nasza podróż zaczęła się od wygnania z Edenu, od tego czasu jesteśmy niekompletni, życie staje się więc podróżą, podróżą, która nie jest wyborem, lecz koniecznością, bo rodzi się z potrzeby powrotu – potrzeby, którą raz na zawsze może zaspokoić jedynie śmierć.